The Life Aquatic with Steve Zissou

Sea Oddity

Als je speelfilms grof wilt onderverdelen kun je stellen dat er simpelweg twee soorten bestaan: films die onze werkelijkheid nabootsen en films die een eigen werkelijkheid creëren.

Meestal zijn auteursfilms uit  de laatste categorie veel moeilijker te volgen. Wes Anderson brengt zijn werkelijkheid echter zo geloofwaardig, dat je als kijker volledig wordt opgezogen in zijn fantasierijke wereld. Met The Life Aquatic with Steve Zissou weet de hij een nieuw hoogtepunt in zijn vrijwel onberispelijke oeuvre te bereiken.

Steve Zissou (Bill Murray) is de Michael Moore van de oceanografen. Hij heeft al talloze documentaires gemaakt over zijn zeereizen. Steve blijkt alleen al over zijn hoogtepunt heen, zijn 12de film wordt lauw ontvangen. Zelfs zijn vrouw Eleanor (Anjelica Houston) kondigt aan hem te verlaten, nota bene voor zijn grootste rivaal.

Het enige lichtpuntje is dat ene Ned Plimpton (Owen Wilson) zegt de zoon van Zissou te zijn. Samen gaan ze met de gestoorde crew op zoek naar de jaguarhaai die de partner van Zissou heeft vermoord.. We kunnen u alvast verklappen dat George Bush er niet achter zit.

Bill Murray speelt op zijn hoogtepunt personages speelt die over hun hoogtepunt heen zijn. Na zijn schitterende rol in Lost in Translation en onlangs nog in Broken Flowers, is hij hier wederom ijzersterk als de nonchalante Zissou. Het is het moeilijk de film voor te stellen met een andere acteur in de hoofdrol.

Wes Anderson heeft de touwtjes strak in handen en drukt wederom zijn kleurrijke stempel op een film. De beelden en settings zijn zo mooi verzorgd, dat je bij ieder shot moet vechten om het verhaal te blijven volgen. Voor je het weet droom je weg in de wereld die hij voorschotelt.

Een shot waarin het gehele schip in vogelvlucht wordt bekeken (het schip werd hiervoor op ware grootte nagebouwd) is werkelijk adembenemend. Hetzelfde geldt voor de verschillende longtakes, die erg knap in elkaar zitten.

De acteurs zijn erg goed op dreef. In de bijrollen vallen vooral Willem Dafoe en Jeff Goldblum in zeer positieve zin op. De chemie tussen Murray en Wilson is uitstekend. Wilson is op zich een wandelende grap, hij steelt in iedere scène weer de show.

Goede films zijn zeldzaam en goede films die origineel zijn helemaal. Daarom verdient The Life Aquantic alle credit. Het is een supergewaagde film, misschien zelfs een film waar onervaren filmkijkers in eerste instantie moeite mee zullen hebben. Hij kan keer op keer bekeken worden, waarbij telkens nieuwe details en abstracties opvallen.

Het is erg leuk om te zien hoe het repertoire van Dawid Bowie door één van de matrozen in het Portugees ten gehore wordt gebrecht, een heuse Sea Oddity valt de kijker ten dele. Het is net als de rest van de film misschien raar te noemen, maar met een dusdanig enthousiasme gebracht dat je er gemakkelijk in mee gaat.

Beetje vreemd, maar heel erg lekker 8.5