Perfect Stranger

Copycat
Soms trakteren zelfs de alleergrootste sterren de nietsvermoedende bioscoopganger op ongeloofwaardige lariekoek.

Nochtans lijkt het op papier vaak veelbelovend. De studio heeft succesvolle acteurs tot zijn beschikking, soms zelfs oogverblindende Oscarswinnaressen. Vervolgens stellen ze een groot budget beschikbaar, liefst twintig miljoen of meer. Al die sterren kunnen per slot van rekening niet alleen op water en brood leven.

Uiteindelijk komt daar een doorwinterde regisseur bij, mogelijkerwijs één die enkele goede films heeft gemaakt. Het resultaat: huilen met de pet op.

Of je doet de pet af en doet hem voor je ogen, het maakt niet zoveel uit. Het probleem bij Perfect Stranger ligt bij een goed verhaal. Het gebrek aan een goed verhaal welteverstaan. Als de wonderschone Halle Berry haar intrede doet zijn er nog geen wolkjes te bekennen. Haar overdonderende schoonheid zou zelfs een blinde toeschouwer aan het beeldscherm zuigen.

Nadat haar vriendin Grace wordt vermoord, blijkt dat ze vlak voor haar dood een affaire met zakenman Harrison Hill (Bruce Willis) heeft gehad. Voor Rowena is het duidelijk: hij is schuldig aan de dood van Jenny.
De ambitieuze journaliste zint op wraak en wil er zo snel mogelijk een groots mediaverhaal van maken. De hitsige computernerd Miles, de altijd even sukkelige Giovanni Ribisi, geeft hierbij ondersteuning. Als een ware Miss Marple gaat de leading lady undercover bij de firma van HH. Het ziet er allemaal even gelikt uit in dit dure wereldje.

As gelikt as money can buy waarschijnlijk. Berry is bij momenten opvallend slecht aan het spelen. Twee jaar geleden won ze nog een Oscar voor het prachtige Monster’s Ball. Met Catwoman vers in het achterhoofd zou je spontaan een puntenrijbewijs voor Oscarwinnaars instellen. Drie keer in overtreding: gouden beeldje inleveren!

Voor Perfect Stranger krijgt ze bijna twee punten aangerekend.

Waarschijnlijk wordt ze ook tegengewerkt door het belachelijke script. Alsof de scenarist non-stop probeert de meest ongeloofwaardige situaties te schetsen. Vooral de laatste tien minuten spannen hierbij de kroon. We zien een hoeveelheid plotwendingen waar de gemiddelde soapkijker stinkend jaloers op zou zijn.

De kijker kan zich met recht afvragen waarom regisseur James Foley voor het eindresultaat niet het “ik schaam me voor mijn film-pseudoniem” Alan Smithee gebruikte. Perfect Stranger komt namelijk nergens verder dan een gemiddelde aflevering van een slechte televisieserie.

Of, vooruit, een slechte aflevering van een gemiddelde televisieserie. In ieder geval niet het resultaat waar gerenommeerde acteurs hun naam aan willen verdienen en studio’s miljoenen in willen pompen.

Het is moeilijk te beseffen dat Foley ooit het nagenoeg perfecte Glengarry Glenn Ross inblikte. De enige keer dat het woordje perfect bij zijn nieuwe film gebruikt gaat worden is bij het voorlezen van de titel. De schoonheid van Halle Berry laten we hierbij voor het gemak buiten beschouwing.

In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst… 2