Jarhead

Look closer

Sam Mendes gooit het iedere keer over een andere boeg. Na zijn alom geprezen American Beauty maakte hij de gangsterfilm Road to Perdition, zijn nieuwste is een oorlogsfilm. Jarhead neemt ons mee met de grondtroepen van de Eerste Golfoorlog.

Het is het ingetogen vertelde verhaal van een jonge marinier over een oorlog die nooit plaatsvond. Every generation has it’s own war movie, zullen we maar zeggen.

‘I got lost on the way on the college sir’, zo verklaart Anthony Swafford aan het begin van de film. Eigenlijk lijkt zijn hele sniperplatoon verdwaald in de warme Koeweitse woestijn. Behalve the sergeant: well, he just loves his job!

Na het onvermijdelijke bootkamp (a la Kubrick) wordt de divisie gestationeerd bij de Irakese grens. Uiteindelijk zullen ze er meer dan een half jaar blijven. Ze zitten de hele tijd dus eigenlijk… niets te doen..

Nou ja, niets: “Veel masturbatie, zowel met links als met rechts. Heel veel drinken en dan weer alles uitplassen. Ook veel op gasaanvallen. En zo’n gaspak, dat is midden in de woestijn best wel heet. Nog meer drinken dus. Dag in dag uit, keer op keer.

Het is duidelijk: Generation X is beland in oorlog Y.

Alle kritiek van de jonge huurlingen wordt alsmaar van de hand geveegd door de hoger gerankte militairen. “Je bent in het leger, dus dan hoor je maar alles te doen wat het leger je zegt.” Dan word je langzaam gek, zoekend naar die dunne rode scheidslijn tussen realiteit en de rest

Swafford, met verve gespeeld door Jake Gyllenhaal, wordt gedurende de film volwassen. Ook Peter Skarsgard verrast de kijker met een sterke performance. Wat te denken van Jamie Foxx? Een jaar na Ray zet hij een voortreffelijke sgt Sykes neer.

De schitterende cinematografie valt tevens op. Oude rot in het vak Roger maakt van ieder woestijnshot een plaatje. Ook de muziek van Thomas Newman is voortreffelijk. Jarhead is een intense kijkervaring die focust op de details.

War with the dull parts left in 7.5