An Inconvenient Truth

Worry, don´t be happy…

An Inconvenient Truth is niet de beste film van het jaar, het is eerder een verplicht lesje geschiedenis. Er is namelijk iets behoorlijk ongemakkelijks gaande met onze planeet…

Eerst de feiten: tijdens de laatste dertig jaar is er wereldwijd een verdubbeling geweest van het aantal tornado’s, de laatste tien jaar is het gesmolten ijs op Groenland verdubbeld. Augustus vorig jaar was de natste maand van de eeuw in dit gebied, juli dit jaar juist de warmste. De warmste tien jaar aller tijden zijn wereldwijd gemeten in de laatste veertien jaar…

Feeling inconvenient already?!

The next president of the United States of America is Al Gore nooit geworden. Waarschijnlijk was hij ook niet daarvoor op de wereld gezet. Terwijl zijn toenmalige tegenkandidaat nu zo ongeveer de meest gehate man ter wereld is, heeft Gore een nobel doel gevonden. De diashows die in An Inconveniant Truth centraal staan, wijzen steeds meer mensen op de desastreuze opwarming van de aarde.

Ook de meeste specialisten staan aan zijn kant: de aarde warmt opvallend snel op. Toch vatten we de koe nog steeds niet voldoende bij de horens. Is onze economie dan echt belangrijker dan de planeet die we bewonen? Toen het Kyotoverdrag – waarin wereldwijd de Co2 uitstoot wordt gereguleerd – vorig jaar inging, waren er slechts twee landen die weigerden mee te doen.

De Verenigde Staten was één van die landen, en is wereldwijd de grootste verbruiker van deze schadelijke gassen. Het is goed dat juist daar het debat naar aanleiding van deze documentaire in alle hevigheid is losgebarsten. An inconvenient truth deed het dan ook verrassend goed deed aan de box-office. De film is na Fahrenheit 9/11 zelfs de best scorende docu aller tijden.

De film is tevens het verhaal van Gore. De ex-politicus vertelt melancholisch over zijn leven en beweegredenen. Hij blijkt een volleerde verteller te zijn: de kijker krijgt op charmante wijze de moeilijke problematiek uitlegt. Al Gore lijkt tijdens dit betoog veel meer in zijn element dan destijds bij de eindeloze debatten met George Bush.

Te bedenken dat hij na die verloren race een tijdje als kluizenaar leefde. Bijna zeven jaar later lijkt hij geen dag ouder. Altijd ernstig, soms serieus, af en toe grappig maar bovenal overtuigend. Regisseur Davis Guggenheim heeft een uiterst ingetogen film afgeleverd. De kijker wordt nergens getrakteerd op gecompliceerde shots of overrompelende montage.

De goede vriend van Gore laat vooral het verhaal centraal staan. Het apocalyptische beeld dat daarin geschetst wordt, overrompeld de kijker meer dan voldoende.

Een diashow is nog nooit zo angstaanjagend geweest 8